Blog

Blog 1 | The Force Awakens: Intake bij Autorijschool Storm

“Ik ga beginnen met rijlessen.”

In de ogen van mijn familie en vrienden verscheen een mengelmoes van verbazing, hilariteit en – laten we eerlijk zijn – lichte paniek toen ik met het nieuws op de proppen kwam. Niemand had het zien aankomen. Niet écht. Dat komt vast doordat ik zo iemand ben die bij het oversteken van een weg altijd als laatste op de stoep achterblijft, wachtend op auto's die nog lichtjaren van het kruispunt verwijderd zijn. Het verkeer heb ik altijd maar een beetje eng gevonden. Als mensen die ik liefheb met de auto ergens naartoe gaan, beveel ik ze meestal op een redelijk apocalyptische toon: “Rijd voorzichtig! Stuur een bericht als je er bent! Vaarwel!” 

Daarnaast heeft autorijden me tot pakweg mijn 27e levensjaar totaal niet geïnteresseerd. Ik reisde graag met de trein en voelde me helemaal niet capabel of volwassen genoeg om zo'n potentieel gevaarlijk voertuig op wielen te besturen. Pas toen steeds meer vrienden opeens wél een rijbewijs behaalden en eigen auto's kochten, begon het een beetje te kriebelen. Automobielen, ze waren er altijd al geweest, maar opeens zág ik ze. De verbazing hield een paar weken aan. Totdat ik mezelf op een goede ochtend opeens iets vreemds hoorde zeggen: “Ik wil ook wel 's in zo'n ding rijden, eigenlijk..." 

The force had awakened.

Ik ben een vrouw van mijn woord – uiteindelijk en als het erop aankomt – dus na nog eens een paar maanden ernstig uitstelgedrag te hebben vertoond, schreef ik me in bij Autorijschool Storm. Die keuze was snel gemaakt. Ik wilde graag lessen bij een kleine rijschool met een persoonlijke aanpak en had al van dichtbij gezien hoe Jelmer enkele bekenden (tot voor kort ook autohelden op sokken) had klaargestoomd voor het rijexamen. Met veel geduld, grapjes en een heel gestructureerde aanpak. Op die manier durfde ik het misschien ook wel aan.

Met klotsende oksels vulde ik het aanmeldingsformulier in. Vervolgens stuurde ik diverse mensen ook maar direct een waarschuwingsbericht: “HIDE YO' WIFE, HIDE YO' CHILDREN! SLUIT RAMEN EN DEUREN! IK GA AUTORIJDEN!!” Het voelde allemaal nog steeds als een grap – maar niet voor lang.

Nog diezelfde week nam de rijschool contact met me op om een afspraak te maken voor de intake. Dat klinkt spannender dan het is. Het is geen test en je hoeft niet in een of andere blitse simulator. Je gaat alleen even langs op het Top Secret Storm Hoofdkwartier om het een en ander door te spreken. Tijdens mijn intake heb ik het bijvoorbeeld met Jelmer gehad over de verschillende rijlespakketten, de werkwijze van de rijschool, mijn eigen verwachtingen, eventuele knelpunten, het inplannen van de lessen, het weer, vakantieplannen, boeken, speciaalbier, huisdieren en eten.

Het was, kortom, gewoon een gezellig gesprek over van alles behalve auto's. Ik vond dat een uitstekend voorteken. Zo uitstekend dat ik beloofde direct na mijn vakantie de eerste lessen in te plannen en mezelf bij het verlaten van het pand wederom op een volstrekt onverwachte uitspraak betrapte: “Ik heb er bijna zin in. Bijna, hoor.”

///

In de volgende blog: de eerste rijles op de Hemrik. (En dus niet in Kuala Lumpur of op de A2)