Blog

Blog 5 | Héél véél oefenen

Een auto besturen is één ding, maar deelnemen aan het verkeer is een compleet ander verhaal. Het is best een koude kermis om van thuis te komen: stiekem denk je al een beetje dat je kunt autorijden omdat je fatsoenlijk een bocht doorkomt, maar zodra je de Hemrik verlaat, kom je erachter dat je eigenlijk nog steeds een kneus bent. Sartre zei het al: “De hel, dat zijn de anderen...” Overal zijn andere verkeersdeelnemers en – verrassing – iedereen maakt fouten. Om toch zonder kleerscheuren thuis te komen, moet je jezelf een heel nieuwe manier van kijken aanleren.

Tip 1: Verder kijken dan je neus lang is

Ik durfde best lang alleen maar vlak voor de auto te kijken uit angst dat ik zomaar naast de weg of buiten de lijntjes (de horror) zou rijden. Op die manier komt iedere verkeersdeelnemer uit de lucht vallen, schrik je je om de haverklap te pletter en kun je nergens op anticiperen. Rationeel begreep ik dit best, maar toch: eenmaal achter het stuur was het moeilijk deze angst los te laten. De oplossing? Een heel lesuur lang over kronkelige landweggetjes crossen met een Jelmer naast je die dingen zegt als: “Kijk naar die kerk aan de andere kant van de wereld! Kijk naar dat kruispunt 10.000 kilometer verderop!” Tijdens dat uur merkte ik dat het best mogelijk is op de weg te blijven zonder er constant op twee centimeter afstand naar te kijken. Je hoofd maakt kennelijk al een soort 'kaart' van de bochten die eraan komen, maar dat lukt eigenlijk alleen goed wanneer je ze ruim van tevoren ziet. Ja, dit was voor mij een openbaring.

Tip 2: Hyperfocus = Hyperonhandig

Vooral in drukke verkeerssituaties had ik erg veel last van hyperfocus. Dan waren er opeens zoveel prikkels dat mijn hersenen besloten gewoon héél erg goed naar die bloempot op het midden van de rotonde of die tergend langzaam overstekende bejaarde te kijken. Fout, fout, fout! De bejaarde heb je al gezien en is niet meer relevant – sorry, Beppe. Gebruik de tijd die zij nodig heeft om over te steken liever om de rest van het verkeer te observeren en te bepalen wanneer je dan wél die rotonde op kunt rijden. Kortom: je moet een nieuwsgierig aagje zijn en lekker om je heen kijken. Letterlijk. Draai je hoofd, beweeg je ogen. Zorg dat je als een soort stokstaartje in de auto zit, altijd in blijde afwachting van wat er nu weer staat te gebeuren.

Tip 3: DOE IETS!

Na lang oefenen was het zover: ik zat niet langer als een visueel gehandicapte in de auto. Maar dan moet je ook nog iets met al die visueel verkregen informatie doén. Besluitvaardig rijden, noemen ze dat. Het bleek mijn grootste obstakel. Ik ben een denker en ontzettend perfectionistisch. Een fout maken vind ik ver-schrik-ke-lijk en daarom denk ik graag tienmiljard jaar na alvorens tot actie over te gaan. Dat is soms handig (bijvoorbeeld wanneer je een tekst schrijft) en soms ook helemaal niet (bijvoorbeeld wanneer je probeert een auto te besturen).

Bij het naderen van een drukke verkeerssituatie wilde ik eigenlijk altijd het liefst de auto stilzetten, een reflecterend hesje aantrekken, het wegdek afzetten met rode linten, een plattegrond uittekenen met daarop alle verkeersdeelnemers en hun mogelijke vervolgroutes, mijn theorieboek erbij pakken, notities maken, een bakje koffie zetten en dan aan mijn bureau een plan van aanpak maken om dat kruispunt eens op de meest veilige manier over te steken. Daardoor stond ik heel vaak eeuwenlang stil voor kruispunten en voerden we dan dit soort gesprekken:

“Waarom twijfel je zo?”
“Twijfel is de kern van mijn bestaan!!1”
“Leeg is leeg, hoor.”
“Ja, maar... ik geloof het niet.”
“Wil je heel misschien teveel zien?”
“Ja, maar... via een spiegel kun je niets direct waarnemen.”
“Je had hier wel tussen gekund, trouwens.” “Ja hè? Nu niet meer.”

Op die manier kom je natuurlijk nooit ergens, of in elk geval niet op tijd. Gelukkig kwam Jelmer met heel veel praktische oplossingen en mental support om dit soort problemen te doorbreken. Van een uur lang alleen maar 10.000 kilometer verderop kijken tijdens het crossen over landweggetjes tot 'voor mijn gevoel heel roekeloos rijden' met Scooter op de radio. Zo kon het gebeuren dat ik – ja, ik! – na verloop van tijd tóch klaar was voor mijn Tussentijdse Toets en het echte rijexamen. Daarover meer in de volgende blogs. Stay tuned!

- - - 

In de volgende blog: de Tussentijdse Toets en het Theorie-examen.